Ervaring van een psycholoog
Foto van Robbin

Robbin

Een kijkje in mijn spreekkamer (deel 6)

Hoe gaat het er eigenlijk aan toe in de spreekkamer bij de psycholoog? Ik geef je graag een kijkje in mijn spreekkamer en neem je mee in mijn ervaringen, die soms best bijzonder zijn!

Eind 2019 had ik een vermoeid ogende vrouw van begin 40 tegenover me zitten, moeder van twee kinderen. Ze vertelde me dat ze ontzettend bang is om ziek te worden en dan te moeten overgeven. Van alleen dat idee al moest ze rillen. 

Om te voorkomen dat ze ziek zou worden, zorgde ze ervoor dat haar huis altijd opgeruimd en schoon is. Ze waste haar handen geregeld, het liefst met iets waar alcohol in zat. Haar kinderen deed ze bij thuiskomst schone kleding aan en de gedragen kleding werd gelijk in de was gestopt. Of ze boende hun kleding schoon met desinfecterende doekjes.

Ze had thuis allerlei voorzorgsmaatregelen getroffen, tot grote ergernis van haar partner die daarin meegesleurd werd. Dat zorgde ook voor de nodige ruzies tussen hen. Wat nu ook het extra zetje is geweest om hulp in te schakelen. Ze had zelf ook door dat het zo niet langer door kon gaan.

Samen zijn we hard aan de slag gegaan om haar angst om ziek te worden te verminderen. We hebben de angstige gedachten uitgedaagd en hebben gekeken hoe ze langzaam al die voorzorgsmaatregelen kon afbouwen, wat ze ook is gaan doen.

Ze had heel wat dappere stappen gezet en de angst verdween wat meer van de voorgrond. Maar toen…

Kwamen de berichtgevingen in het nieuws dat het coronavirus ook ons land had bereikt. De nadruk werd gelegd op afstand houden, mondkapjes dragen, geen handen meer schudden en overal waar je kwam moest je je handen ontsmetten. 

De angst van mijn cliënte was weer volledig terug.. Dit keer aangemoedigd door de regering. Het voelde alsof ons harde werken voor niks was geweest. Dit keer kon ik alleen weinig zeggen over die voorzorgsmaatregelen, omdat ze nu vanuit de overheid nodig werden geacht.

Zoals verwacht deed de komst van het coronavirus en de teruggekeerde angst ook niet veel goeds voor haar relatie. Besloten werd om de behandeling gericht op haar angst tijdelijk te staken en de focus te leggen op haar relatie. Samen met haar partner besloot ze in relatietherapie te gaan, wat betekende dat haar traject bij mij stopte.

Ik vraag me nog steeds weleens af hoe het nu met haar zou gaan. Zou haar forse angst om ziek te worden na de coronaperiode weer zijn afgenomen? Of zou ze nog steeds dwangmatig schoonmaken? En hoe zou het afgelopen zijn met haar relatie? De antwoorden zal ik zeer waarschijnlijk nooit te horen krijgen. Ik hoop maar dat ze er wat meer rust in heeft weten te vinden.

Wil je meer van dit soort ervaringen lezen? Stay tuned!

Deel deze blog

Scroll naar boven