Een kijkje in mijn spreekkamer (deel 5)

Geregeld krijg ik tijdens mijn sessies de vraag: ‘Maar hoe doe jij dat dan?’ Een klein stemmetje in mijn achterhoofd hoor ik dan zeggen dat ik moet laten zien dat ik het helemaal in de vingers heb, want ‘wat ben je voor psycholoog als je het zelf niet eens goed doet of kan’. Gelukkig weet ik me vaak niet te laten verleiden door die stem, en wint er een kant in mij die juist aan mijn cliënten mijn kwetsbaarheid wil tonen.

Op de vraag ‘Maar hoe doe jij dat dan?’ geef ik dan ook vaak het antwoord dat ik het ook niet altijd weet en dat het mij echt niet altijd goed af gaat. Dat leidt vaak tot verbaasde blikken. Niet zozeer omdat er van me verwacht wordt dat ik het als psycholoog zijnde perfect moet doen, maar meer verbazing over het feit dat ik dus blijkbaar ook maar ‘gewoon een mens ben’. Dat wordt soms zelfs ook op die manier uitgesproken door mijn cliënten. Een uitspraak waar ik altijd om moet lachen.

Ja, ik ben ook maar gewoon een mens. Ook iemand met een rugzakje, met ervaringen die ik heb meegenomen uit mijn jeugd en verleden, met pijn, onzekerheid, verdriet, woede en angst. Dat zijn gevoelens waar we ons voor kunnen schamen en die we niet aan de buitenwereld willen laten zien. Maar ik zie het juist als een enorme kracht om die kwetsbaarheid te tonen, om mijn cliënten een kijkje achter mijn masker te geven.

De boodschap die ik daarmee wil overdragen is: niemand is perfect en dat hoeft ook helemaal niet. Juist die ervaringen die we hebben opgedaan en alle emoties die we daarbij gevoeld hebben en misschien nog wel voelen, hebben ons gemaakt tot wie we zijn. Het leven gaat niet alleen maar over rozengeur en maneschijn, en gelukkig maar. Er zou niks meer aan zijn. Al die ervaringen en emoties geven juist kleur aan ons leven. Het draagt bij aan onze persoonlijke groei en ontwikkeling, en aan verbinding met de mensen om ons heen. Mits we er de ruimte aan geven en onze kwetsbaarheid onder ogen durven te komen.

Dat is waar het in mijn sessies ook vaak over gaat; je kwetsbaarheid leren omarmen. Wanneer je van jezelf kunt accepteren dat alles wat je voelt helemaal oké is, is die kwetsbaarheid juist je grootste kracht. Je bent geen robot, maar een mens met een hart. En dat hebben we hard nodig in deze niet altijd vriendelijke wereld.

Nog even terug naar de vraag ‘Maar hoe doe jij dat dan?’ Met vallen en opstaan. Met een hoop gevoelens en emoties. Met een kloppend hart. En daar ben ik trots op. 

Durf jij jouw kwetsbaarheid te omarmen?

Wil je meer van dit soort ervaringen lezen? Stay tuned!